من در وجودِ تن ،

غریب مانده ام!

روشن...

کمی دلهره دارم!

صدای نفسها و گامهایم...یکی شده!!

باورم نیست...

من رو به سوی تو ...تو!

چرا مرا نمی طلبی!!!

آسمان

کمی ابر...

 و من در اندیشه ی تو!!

بیا

کنار حوصله ...برایم از زندگی...کمی از غربت بگو!

چشم بستم بر تو!

لبریزم از شکوفه...

بهار را ، تنگ به آغوش کشیدم ...

               تا نشانی از من بر آستان مقدس ِ زندگی باشد!

لبریزم از خورشید...

من لبریزم از تو!!

چشم بستم بر تو!

من تو ام در من!!!

آمیختگی با خورشید!

رنگِ حسرت زده ی نور ِ تنم ...

و من ...

اندکی دورتر از تاریکی...

رو در رو با افق

            مَحو و رُسوا شده در روشنی ی آسمانی نیلی!!

بدوید...

بهار من رسید!

خم آن شاخه را از پنجره ببین...

مرا و تو را می خواند!

بیا

برای زندگی بهاری باشیم!

آسمان آبی...

آب هم آبی...

رقص ِ نرم ِ ماهی ی من در تنگِ آب!

بویِ خاکِ باران خرده ی پاک!!!

یاد تو...

      آمدن  ، رفتن  ، دویدن، عشق ورزیدن!

پا به پایِ پایکوبی ی مردم...شاد بودن

... می دانی زندگی زیباست!

بیا ...

کمی آب

        برای روشنی...

کمی بغض

        برای ... نه!

بدون چاشنی بیشتر دوست دارم!!

از اول!

بیا...

می دانی ...زندگی یعنی همین ... آب و خاک!!

نورانی...

مشتی ستاره برایت خواهم آورد...

کمی نور در آسمانم پنهان کرده بودم!!!

"و بهار ، روی هر شاخه

         کنار هر برگ "

چشم ِ گل روشن!

این بهار برایش چه عاشقانه می خواند!